Homopozytywny

Każdemu z Nas zdarza się mieć gorsze dni, chwile smutku, chwile gdy człowiekowi jest bardzo ciężko na duchu. Mi także się to zdarza, pomimo prezentowanej na tym blogu treści, nawet dosyć często! Jednak staram się to zmieniać, przezwyciężać własne słabości. A gdy mi smutno i wszystko wydaje się złe w moim życiu, wyładowuję emocje w pozytywny sposób. Jednym z takich sposobów jest pisanie. Pisze zazwyczaj wiersze choć zdarza się i napisać jakieś krótkie opowiadanie. Zazwyczaj nie mają one optymistycznego wydźwięku ale tylko przez to, że służą one wyładowaniu napięć i pozbycia się emocji jakie tkwią wewnątrz. Poniżej prezentuję wiersz, który ostatnio sam wylał się ze mnie na kartkę!



Jak ćma spalam się w płomieniu niespełnionej miłości

W ciemnych nocach pośród Tych których już nie ma

A tak bardzo pragnąłem naszego szczęścia

Nie mając złych intencji brnąłem za głosem serca

I jedynie szumy długich fal wpółprzytomnego rozumu

Mówiły: „Opamiętaj się! popatrz co robisz!”

Bo zamiast miłości zawsze daję ból i rozczarowanie

Jako jednostka niezdolna do miłości niezdolna do kochania

Istota nie pasująca swym istnieniem do układanki życia

I dlaczego nie rozumiesz że Księżyc lśni jedynie blaskiem Słońca

I to właśnie Słońca ciepłych promieni potrzebuje do życia

Że to codziennie wschodzące jaśniejące Słońce jest życiem

A podczas pełni wyrwany wilkołacki ryk tęsknoty

Rozbrzmiewa pośród pustych polan pokrytych mgłą samotności

Gdzie ciepła myśl zasypia pośród zimnych źdźbeł traw

Ale Kocham Cię zbyt mocno by móc puścić Cię wolno

A dzień w którym Cię uwolnię będzie dniem reinkarnacji

Dlatego nie zapominaj że Księżyc ma mnóstwo plam na swej duszy

Które dostrzeżesz spoglądając w nocne bezchmurne niebo

Na jego bladą tarczę pieszczoną muśnięciami skrytego daleko za horyzontem

Słońca...





ps. nie będzie mnie conajmniej przez tydzień ale znów powrócę! Na reszcie upragniony wyjazd z ukochaną osobą! :)